Tatry, 1894 r. Detal według wymiaru 305 x 150 cm.

Największe malarstwo w dziejach polskiej sztuki, posiadało wymiary 115 x 16 metrów, tj. całkowita powierzchnia 1840 m²! Z burzliwą historią. Panoramę eksponowano w Monachium oraz w Warszawie w specjalnie wzniesionej rotundzie projektu Karola Kozłowskiego na Dynasach. Po wystawach oprowadzali publiczność górale tatrzańscy w strojach ludowych. Scenograficzny sztafaż przygotował Sylwester Reisacher.
Widok Tatr z Miedzianego – po konsultacjach ze znawcami gór Walerym Eljaszem Radzikowskim i Wojciechem Gersonem – namalowali w detalach: Emilian Jasiński, Roman Kochanowski, Apolinary Kotowicz, Konstanty Mańkowski, Stanisław Radziejowski, Kasper Żelechowski i Władysław Wankie. Pracą kierowali Polacy Stanisław Janowski i Antoni Piotrowski oraz Niemiec Ludwik Boller. Sam pomysł wysunięty został również przez słynnych polskich malarzy Włodzimierza Tetmajera oraz Wincentego Wodzinowskiego, wraz z krakowskim adwokatem dr. Henrykiem Lgockim. Panoramiczny widok nieopodal Morskiego Oka zawierał wiele planów, ze sztafażem turystów i sportretowanych przez Teodora Axentowicza postaci związanych z Tatrami (jak Tytus Chałubiński, Piotr Chmielowski, Walery Eljasz, Wojciech Gerson, Władysław Matlakowski, ks. Józef Stolarczyk, Stanisław Witkiewicz, grupy górali z Rojem i Sabałą). Objaśnienie do olbrzymiego obrazu „Tatry” napisał po polsku i rosyjsku Kazimierz Przerwa-Tetmajer. Cały obraz – uznany przez krytykę za arcydzieło malarstwa pejzażowego – został niestety z powodów finansowych wystawiony na licytację i stracony!

Własność dzieła sztuki: Muzeum Narodowe w Krakowie