Zbiór portretów historycznych

Poczet królów polskich: Władysław Laskonogi (władca Polski 1202–1206). Reprint słynnego portretu z rysunku Jana Matejki. Historyczny poczet królów – znany z historycznych lekcji, a wizerunki, stroje królewskie i książęce pamiętamy jak nie z książek, to choćby z banknotów. Portrety z albumu wydanego nakładem Maurycego Perlesa, Wiedeń 1893. Źródło: Biblioteka Narodowa (digitalizacja obiektów w ramach projektu Patrimonium).

Władysław III Laskonogi (Stary, Wielki) – władca z rodu Piastów, książę wielkopolski, krakowski, zwierzchni Polski. Ustępuje z powodu walki o prawa książęce. Przez ósm lat po śmierci Kazimierza Sprawiedliwego trwały walki stronnictw i książąt o tron krakowski. Zasada dziedziczności w linji Kazimierza, istniejąca od r. 1180. walczyła ze zasadą senjoratu, ustanowionego przez testament Krzywoustego. Możnowładcy krakowscy osadzili na tronie małoletniego Leszka, syna Kazimierza, w obronie praw senjoratu walczył ambitny i niezłomny Mieczysław Stary. Po śmierci Mieczysława potężny wojewoda krakowski Mikołaj zdołał po walce ze stronnictwem Leszka osadzić na tronie krakowskim Mieszkowego syna, Władysława Laskonogiego. Laskonogi starał się zjednać sobie możnowładztwo przez rządy łagodne i dobrotliwe. Ale nieufność magnatów do syna Mieszka Starego trwała dalej. Książąt z linji wielkopolskiej znano i obawiano się jako zwolenników silnych rządów. Gdy tylko umarł wojewoda Mikołaj, wypowiedziano Laskonogiemu posłuszeństwo i na tron wprowadzono Leszka. Laskonogi, książę zdolny i zręczny polityk, panował długo w swojej dzielnicy wielkopolskiej († 1231), strzegąc pilnie praw swoich książęcych, których nigdy nie chciał uszczuplić przez nadania i przywileje. Do końca życia marzył daremnie o powrocie na tron krakowski. Był mocno poddany wierze we wróżby, przesądy i siły magii. Według kroniki miśnieńskiej, na czele wojska podążającego z nim na odsiecz Lubusza szła czarownica.

Na podstawie: Wydawnictwo Salonu Malarzy Polskich w Krakowie

Jan Matejko to zdecydowanie najbardziej znany malarz polskiej historii. W XIX wieku, w czasach jarzma austriacko-prusko-rosyjskiego, przedstawiał na płótnach kawał zagadnień towarzyszących istotnym wydarzeniom mającym miejsce w niemal tysiącletnich dziejach naszego kraju. Nie stronił od unowocześniania swoich arcydzieł poprzez mieszanie wątków, postaci i innych niekonwencjonalnych rozwiązań, które możemy sprawdzić w muzeach, albumach lub wystawić reprodukcje poligraficzne Donum Artis na swoich ścianach i dać się przyjrzeć również innym.
Za słowami Michała Krajskiego z tygodnika Polska Niepodległa: „Można powiedzieć, że malarz ten był kimś więcej niż wielkim artystą – także nauczycielem narodu, który ukazywał momenty świetności i upadku, jakie przeżywała nasza ojczyzna”.